نوشته‌ی اول

نمیدونم چرا همچین چیزی درست کردم. ولی جالبه. پست اول معمولا قراره اینطوری باشه که «خوشحالم که اولین پستم رو گذاشتم و میتونم تجربه‌هام رو با بقیه به اشتراک بذارم».

حقیقت اینه که اونقدرا مهم نیستیم که اصلا نیاز باشه تجربه هامون رو به اشتراک بذاریم. حداقل من اونقدری تجارب درخشان نداشتم که بخوام به اشتراک بذارم. همه‌ش مسخره بازی و وقت تلف کردن بوده.

اما ایندفعه اون چیزی که درسته رو می‌نویسم: تجربه‌هامون برای هیچکس اهمیت نداره. من فقط اینجا می‌نویسم چون خوندم که نوشتن مطالبی که خونده شدن باعث میشه یادگیری چندبرابر بشه. فقط برای اینکه یکاری کرده باشم و هی به خودم نگم چرا هیچکار نمی‌کنی. برای اینکه مشغول یکاری باشم تا از تنها شدن، از تامل و تفکر درباره‌ی خودم جلوگیری کنم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *